De 'Via Aurelia' vormt al twintig eeuwen de verbindingsweg tussen Rome en de Franse Rivièra. Aan deze weg in de Italiaanse hoofdstad vormden vier jonge Nederlandse saxofonisten, op reis met het Nationaal Jeugdorkest, in de zomer van 1982 spontaan een kwartet. Hun concerten werden door het Romeinse publiek zo enthousiast ontvangen dat zij terug in Nederland besloten door te gaan en het kwartet te noemen naar de plaats waar het allemaal begon; het Aurelia Saxofoon Kwartet.

Inmiddels trad het kwartet op in concertzalen over de hele wereld, van het Concertgebouw Amsterdam, Gewandhaus zu Leipzig tot in Suntory Hall in Tokyo. De vier gaven concerten in Europa, Azië en Noord-Amerika, speelden als solistengroep met o.a. het Nederlands Blazers Ensemble, het Residentie Orkest en het Radio Symfonie Orkest, op festivals als het Holland Festival, de Dresdener Musikfestspiele en het Orlando Festival en als gast van diverse buitenlandse festivals voor hedendaagse muziek (Budapest, Bukarest, Volgograd, Tirana, Montréal, etc.). Verder maakte het kwartet radio- en TV-opnames in binnen- en buitenland.

Het Aurelia Saxofoon Kwartet wordt beschouwd als één van de meest toonaangevende saxofoonkwartetten ter wereld. De leden maken deel uit van het Nederlands Blazers Ensemble en spelen regelmatig in orkesten als het Koninklijk Concertgebouworkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Radio Filharmonisch Orkest.

Het Bassano Quartet speelt op historisch gebouwde blokfluiten met een lengte tot bijna 3 meter ('s werelds grootste blokfluit). Deze met de hand gebouwde instrumenten komen uit het atelier van Adriana Breukink. Haar instrumenten worden bespeeld door bekende spelers en ensembles over de hele wereld.Het Bassano Quartet is een internationaal ensemble dat op podia en tijdens festivals over de hele wereld speelt. Tijdens de laatste tournee naar St. Petersburg (Rusland) werd hun debuut Cd Torres del Alma werd gepresenteerd. 'Torres del Alma - Torens van de Ziel' bevat hoogtepunten van de Spaanse muziek uit de 15de t/m de 17de eeuw. In het toonaangevende vakblad Gramophone schreef men lovend over deze Cd, uitgebracht op het label Aluid Records. Op dit moment wordt er gewerkt aan composities waarbij het kwartet de nieuw ontworpen en grensverleggende Eagle blokfluit een prominente rol zal geven.

De blokfluitist Ronald Moelker maakte vele concertreizen, radio en cd opnames als solist, met Ensemble Super Librum, het Lacrimae Ensemble en het Bassano Quartet. Naast zijn werkzaamheden op het gebied van Oude Muziek voert hij hedendaagse composities uit voor blokfluit, klankschalen en elektronica. Ronald Moelker speelde op de grote Europese muziek festivals waaronder die voor Oude Muziek in Utrecht en Brugge. In 1986 won hij de eerste prijs op het Van Wassenaer Concours (NL) met Ensemble Super Librum. In 1987 ontving hij de KRO radio prijs en een onderscheiding op het Musica Antiqua Concours te Brugge. Concertreizen  in Europa, Rusland, en Brazilië staan op het programma voor 2012 en 2013. Ronald Moelker studeerde blokfluit aan het Conservatorium te Rotterdam en het Koninklijk Conservatorium 

Sanne Vos startte haar opleiding aan de conservatoria van Zwolle en Utrecht met Dorothea Winter, Leo Meilink en Heiko ter Schegget. Na het afronden van haar master diploma kreeg ze een studiebeurs om zich te specialiseren in Middeleeuwse en Renaissance muziek aan de Escola Superior de Música de Catalunya.

Adriana Breukink is wereldwijd bekend om haar creatie van prachtige renaissance blokfluiten. Ze heeft een aantal zeer speciale instrumenten, zoals de 'Droom Blokfluiten' en 'Eagles' ontworpen welke op de cd van het Bassano Quartet worden gepresenteerd. Adriana studeerde aan de conservatoria van Rotterdam en Den Haag bij Ricardo Kanji en Frans Brüggen. In blokfluitbouw werd zij opgeleid door Fred Morgan.

Wolf Meyer begon zijn muzikale carrière aan de Musikhochschule van Dortmund met het spelen van blokfluit, cello en zang. Daarna studeerde hij blokfluit bij Han Tol op de 'Akademie für Alte Musik'. Sindsdien besteedt hij bijzondere aandacht aan de combinatie van theater en muziek als circusdirecteur in het Allegretto-Production voor kinderen en als een 17e-eeuwse soldaat in de muziek-theater productie 'Liebe, Tod und Teufel'. Daarnaast is hij een bevlogen fluitist in zijn Ierse Folk-band 'Velvet'. Wolf Meyer is lid van het 'Baltasar-Neumann ensemble' onder leiding van Thomas Hengelbrock met wie hij over de hele wereld nieuw ontdekte opera's uitvoert uit de 17e eeuw.

De Nederlandse componist Douwe Eisenga studeerde compositie bij Julius Ament en Wim Diriwachter aan het Gronings Conservatorium. . De laatste jaren schreef hij werken voor oa het Xenakis Ensemble, Super Librum, Python Saxofoon Kwartet en de pianisten Gerard Bouwhuis, Jeroen van Veen en Marcel Worms.
In 2001 nam Marcel Worms Eisenga's Growing worm, stabbing his back-part slowly into the blues op voor zijn CD More new blues for piano. In datzelfde jaar ontving Eisenga's kameropera Kabaal enthousiaste recensies in de Nederlanse pers.
Eisenga vervolgde met Requiem 1953, voor koor en orkest, uitgevoerd in 2003 tijdens de herdenking van de watersnoodramp die Nederland in 1953 trof. In oktober van dat jaar volgde de première van het Pianoconcerto in Yokohama, Japan, uitgevoerd door Gerard Bouwhuis en het Xenakis Ensemble.
In mei 2006 verscheen de, in de Nederlands pers zeer positief ontvangen, cd Rose Road – City Lines. In 2007 werd Kabaal onder de titel Bestevaer twintig maal uitgevoerd in een nieuwe, uitgebreide versie. In 2008 schreef Eisenga muziek voor Cloud Atlas, een project gebaseerd op het boek van David Mitchell, uitgevoerd door leden van Nieuw Amsterdams Peil.
In juni van 2009 ging Wiek in première op Oerol, gevolgd door ruim 30 voorstellingen tijdens Oerol, het Festival over 't IJ, de Boulevard in Den Bosch en het Zeeland Nazomerfestival. Wiek is een productie van theatermaakster Boukje Schweigman, waarvoor Eisenga de muziek schreef. Later in het jaar volgden premières van composities voor het Rotterdamse Clazz Ensemble en de Koninklijke Oratorium Vereniging Middelburg.
Zoals bij vele van zijn generatiegenoten ligt de muziek van Eisenga verankerd in de popmuziek. Hij maakt geen onderscheid tussen popsongs, twaalftoontechnieken, Barokmuziek of Oosters getinte cyclische muzikale patronen. Al deze elementen worden door elkaar gebruikt in composities die tegelijkertijd toegankelijk en verrijkend willen zijn.

Facebook
last.fm 
myspace
linkedin

Fragments-20 is gebaseerd op een gedicht van dichteres Alissa Valles. Het Engelstalige gedicht is geschreven vanuit haar ervaringen met het vrijwilligerswerk dat zij heeft gedaan met politieke vluchtelingen, hun leven en hun verhalen. Door de literaire, historische en filosofische lading van het gedicht transcendeert de tekst het politieke en het anekdotische. Het gedicht is doordrenkt van een diep historisch besef dat er in elke beschaving en in elke tijd mensen zijn geweest die hun huis en have hebben moeten verlaten op de vlucht voor oorlog, burgeroorlog, terreur of anarchie.
Men leest het gedicht als een opgraving-in-woorden, waarbij de slachtoffers van Bosnië, Auschwitz en Troje opeenvolgende archeologische lagen bevolken. Niet alleen de ravage van de oorlog en de ellende van het moeten vluchten, maar ook de vernederingen die de asielzoeker in zijn nieuwe vaderland ondergaat komen aan de orde. 

Fragments-20  is een Gesamtkunstwerk waarbij muziek, literatuur en videokunst samensmelten.  Samen met de speciaal voor deze gelegenheid geënsceneerde en geïnstrumenteerde bewerking van de Liederkreis Opus 39 van Robert Schumann, een avondvullende voorstelling. De Schumann cyclus, geschreven op teksten van Joseph von Eichendorff, sluit qua sfeer en thematiek perfect aan op Fragments-20.; het gedicht van Alissa Valles vertelt het verhaal van een vrouw die van huis en haard is verdreven, oog in oog komt te staan met verschrikkingen, dood en geweld, en uiteindelijk een vorm van vrede vindt in het nieuwe land waarin zij is terecht gekomen. De Eichendorff gedichten stippen gelijksoortig leed aan, zij het een stuk ingetogener: heimwee naar het vaderland, troost, hoop, verloren….maar ook nieuwe gevonden liefde.

Het HortusFestival werd in 2004 opgericht om muziek uit de periode 1850-1950 uit te voeren op authentieke instrumenten en deze, door het studeren op deze instrumenten en door het bestuderen van bestaande vakliteratuur, opnieuw te interpreteren. Het HortusFestival vindt traditiegetrouw plaats op bijzondere plekken in het groen van het Nederlandse culturele erfgoed. Het HortusFestival staat bekend om zijn verrassende combinaties van sfeervolle locaties en bijzondere muziek. De concerten zijn intiem: het publiek zit zich dicht bij het podium en kan na afloop van de concerten eenvoudig contact maken met de musici.

Het in 2004 opgerichte HortusEnsemble is het vaste ensemble van het festival dat in wisselende bezettingen opereert. Het specifieke coloriet van de authentieke instrumenten (zoals de Erard vleugel) waarop het ensemble speelt, vormt het uitgangspunt voor de interpretatie van de muziek uit deze periode.

De 8e editie van het HortusFestival in de zomer van 2011 stond in het teken van Franz Liszt, dit jaar tweehonderd jaar geleden geboren. Naast zijn talent als componist en pianist schreef Franz Liszt prachtige brieven, die de rode draad vormen voor 6 mooie programma's kamermuziek op zwoele zomeravonden.

Liszt geldt als één van de grootste pianovirtuozen aller tijden. Liszt deelde zijn leven voornamelijk tussen Wenen en Parijs en zijn latere jaren tussen Weimar, Boedapest en Rome. Parijs bleef voor hem als pianovirtuoos het centrum waar hij speelde en componeerde. De talloze brieven van Franz Liszt, geschreven tijdens de reizen door Europa, tonen het beeld van een opmerkzaam mens en reflecteren perfect de tijdsgeest. Hij oogstte voor zijn pianospel veel lof onder zowel publiek als collega-musici en ontving voor zijn concerten - soireés - zelfs onderscheidingen. Het was ook in Parijs dat hij in later jaren het "piano- recital" introduceerde op de Erard vleugel. Naast de virtuoze pianist, wil het HortusFestival juist de ‘mens’ Liszt zichtbaar maken.

Van woensdag 20 juli 2011 t/m zondag 28 augustus 2011 zal er afwisselend in de Hortus in Leiden, in Amsterdam, in Utrecht en in Haren een zestal prachtige programma worden verzorgd. In het eerste programma ‘brieven van een reiziger’ zal artistiek leider en pianist Maarten van Veen delen spelen uit Liszt’s Album d’un Voyageur afgewisseld door verteller Huib Ramaer die zal voorlezen uit Liszt’s brieven, die een uniek inzicht geven in het sociale, muzikale en intellectuele leven in de belangrijkste Europese hoofdsteden van zijn tijd. Tijdens dit Liszt feestje mag een solo recital van een winnaar van het Internationaal Liszt Pianoconcours natuurlijk niet ontbreken, Vitaly Pisarenko (prijswinnaar 2008) zal een solo recital verzorgen met onder meer de Dante Sonate en de monumentale Sonate in b. Het HortusEnsemble zal in wisselende bezettingen werken spelen van onder meer Liszt, Busoni en Florent Schmitt. En we sluiten het festival af met een muzikale reis langs de vocale muziek tijdens een liedrecital.

Nieuw in deze editie is de interactieve kinderworkshop die we gedurende de zomer éénmaal op alle locaties organiseren. Onder de titel “Firma Liszt en Bedrog” leren we kinderen de kunst van het bewerken van bestaande muziek.

Na het beluisteren van hun eerste concert dat DaPonte in oktober 2010 organiseerde in Amsterdam voor dit nieuwe ensemble wist ik dat deze drie topmusici in de voetsporen zouden kunnen gaan treden van de allergrootste trio spelers die de wereld heeft gekend. Alle drie de musici hebben hun strepen inmiddels wel verdiend; als solisten en als kamermusici.

De Servisch Russiche celliste Xenia Jankovic debuteerde als soliste al op negenjarige leeftijd met het Belgrado Philharmonisch Orkest. Twee jaar later onting zij een studiebeurs voor het Conservatorium van Moskou. In Zwitserland studeerde zij verder bij Pierre Fournier en Guy Fallot, in Duitsland bij André Navarra.

Tijdens een concerttour in Zwitserland (2002) besloten enkele zangers een ensemble te formeren geïnspireerd door de beroemde Berlijnse “boysband” uit de dertiger jaren van de vorige eeuw: De Comedian Harmonists. Het repertoire van deze groep vormde de basis voor een eerste verkennende stijloefening. Gekozen werd voor dezelfde bezetting: vijf zangers en een pianist.Het kersverse ensemble noemde zich Men's Voices. Het ensemble heeft haar repertoire inmiddels uitgebreid met meeslepende “standards” uit de vijftiger jaren die door bekende Amerikaanse mannengroepen op de planken werden gezet. Vooral The Mills Brothers, The Platters, The Hilo’s en The Inkspots genoten in die tijd enorme bekendheid met wervelende optredens in uitverkochte zalen. Men's Voices heeft zich in korte tijd een unieke sound eigen gemaakt en weet de originele retro- muziek steeds weer met groot succes voor het voetlicht te brengen. Naast kwaliteit biedt het ensemble originaliteit en relativerende humor in een stralende vocale “verpakking”;enthousiaste en hartverwarmende reacties van het publiek zijn daarvan het overtuigende bewijs.

Paolo Giacometti, geboren in Milaan, kwam als kind met zijn ouders naar Nederland. De piano was al snel zijn grote liefde. Nu treedt hij op over de hele wereld. Als solist en als kamermusicus, op authentieke en op moderne instrumenten. Paolo speelde met bekende orkesten onder leiding van dirigenten als Frans Brüggen, Laurent Petitgirard en Jaap van Zweden. Zijn liefde voor de kamermuziek leidde tot succesvolle samenwerking met coryfeeën als Pieter Wispelwey, Gordan Nikolic´, Janine Jansen, Bart Schneemann en Emmy Verhey. Paolo neemt exclusief op voor het label Channel Classics. Iedereen kent zijn opnamen met het complete piano-oeuvre van Rossini, waarvan de derde opname werd onderscheiden met de Edison Klassiek. Maar hij nam veel meer op. Van Schubert tot Schumann, van Chopin tot Dvorák. Zijn programma´s zijn al net zo gevarieerd.

Paolo Giacometti treedt over de hele wereld op als solist en als kamermusicus, zowel op authentieke als op moderne instrumenten. Paolo Giacometti is geboren in Milaan in 1970, maar woont sinds zijn eerste levensjaar in Nederland. Hij studeerde bij Jan Wijn aan het Sweelinck Conservatorium Amsterdam, waar hij in 1995 met de hoogste onderscheiding afstudeerde. Ook Gyorgy Sebök was een belangrijke inspirator en is van grote invloed geweest op zijn muzikale ontwikkeling.

Paolo Giacometti heeft vele prijzen gewonnen op nationale en internationale concoursen. Hij heeft als solist opgetreden met bekende orkesten onder leiding van vooraanstaande dirigenten als Frans Brüggen, Jaap van Zweden, Laurent Petitgirard, Kenneth Montgomery en Michel Tilkin. Naast zijn activiteiten als solist heeft Paolo Giacometti’s liefde voor de kamermuziek geleid tot een succesvolle samenwerking met coryfeeën als Pieter Wispelwey, Gordon Nikolich, Alois Brandhofer, Janine Jansen, Bart Schneemann en Emmy Verhey. Paolo Giacometti is een veelgevraagde musicus op kamermuziekfestivals in Europa, Canada en de Verenigde Staten. Hij heeft geconcerteerd in concertzalen over de hele wereld, waaronder het Concertgebouw (Amsterdam), Teatro Colon (Buenos Aires), Wigmore Hall (London), Theatre de Chatelet (Parijs) en Seoul Arts Centre (Zuid-Korea).

Paolo Giacometti neemt exclusief op voor het label Channel Classics. Zijn indrukwekkende discografie is toegejuicht door de internationale pers. Zijn opnames behelzen onder andere het complete piano oeuvre van Rossini, een opmerkelijk project dat in 1998 van start is gegaan en in april 2007 is voltooid met de achtste cd. In Rossini's vaderland schreef de pers: "Rossini heeft eindelijk zijn pianist gevonden". Voor de derde opname van deze serie is Paolo Giacometti onderscheiden met de Edison Klassiek 2001.

Paolo Giacometti’s opname van Schumann’s Humoreske, Fantasiestücke en Toccata kreeg de onderscheiding ‘Benchmark and Performance of Outstanding Quality’ van de BBC music magazine. Zijn opname van de pianoconcerten van Schumann en Dvorak werden geprezen door Gramophone als “…one of the best concerto disks I have heard in a long while…”. Van Paolo Giacometti’s kamermuziekopnames kreeg de Schubert opname met Pieter Wispelwey de Choc du Monde de la Musique en een 10 van het tijdschrift Luister. Zijn opname van werken van Chopin, Fauré en Poulenc, eveneens met Pieter Wispelwey, werd onderscheiden met een Diapason d’or. Ook zijn laatste solo CD met onder meer Schumann’s Davidbundlertänze wordt wereldwijd met lof ontvangen.

Paolo Giacometti is tevens toegewijd professor aan de Robert Schumann Hochschule in Düsseldorf.

Ook als gastdirigent bij andere orkesten heeft Biloen veel ervaring. Zo leidde hij het Gelders Orkest, het Haagse Residentie Orkest, het Nationaal Symfonieorkest van Paraguay en het Moskou Symfonieorkest. Met dit laatste orkest trad hij tijdens een festival van nieuwe muziek op in de beroemde Great Hall van het Tsjaikovsky Conservatorium. Hij toerde ook door Italië met de violist Roby Lakatos en het Orchestra della Toscana. Het laatste, uitverkochte concert van deze succesvolle tournee werd uitgezonden door de Italiaanse nationale radiozender RAI.

Biloen studeerde orkestdirectie in de Verenigde Staten. Na het behalen van zijn bachelor aan de New England Conservatory of Music in Boston zette hij zijn opleiding voort aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam en behaalde hij zijn diploma orkestdirectie aan het Koninklijk Conservatorium van Den Haag. Tot zijn mentoren rekent hij Jorma Panula, Yuri Simonov, David Zinman, Ed Spanjaard, Jac Van Steen en Hans Vonk. Biloen stak ook veel op van het spelen onder dirigenten als Pierre Boulez, Riccardo Chailly, Carlo Maria Giulini, Lorin Maazel, Kurt Sanderling en Evgeny Svetlanov in zijn carriere als altviolist.

Jarenlang was hij vaste altist van het Radio Filharmonisch Orkest en speelde hij regelmatig in het Nederlands Kamerorkest en het Koninklijk Concertgebouworkest. Deze ervaring is van essentiële invloed geweest op zijn uitgebalanceerde, veeleisende manier van dirigeren. Biloen: 'Omdat ik jarenlang in die positie heb gezeten, in die orkesten heb gespeeld, weet ik wat werkt, wat belangrijk is. Ik weet als geen ander wat de musici van mij nodig hebben en wat ik hun kan vragen. Ik spreek de taal van het orkest.' Louis Andriessen lijkt het daarmee eens te zijn: 'Hij heeft een nimmer falend instinct voor de juiste tempi; is briljant in repeteren; ongelooflijk to the point, en is met zijn grote sociale begaafdheid in staat mensen het uiterste te laten geven - en de musici te laten houden van de muziek die ze spelen.'

Pieter Wispelwey zat als kind vaak stilletjes te luisteren naar de repetities van het strijkkwartet van zijn vader. Het duurde dan ook niet lang voor hij de cello ter hand nam. Hij kreeg les van onder anderen Anner Bijlsma, de Amerikaan William Pleeth en de Brit Paul Katz. In 1990 nam hij zijn eerste CD op met de Cellosuites van Bach, voor het label Channel Classics. Deze CD betekende een wereldwijde doorbraak. Inmiddels heeft Wispelwey nagenoeg het volledige cellorepertoire opgenomen en treedt hij op in binnen- en buitenland. Wispelwey speelt zowel op moderne als authentieke cello’s, beide op adembenemende wijze. Gezegend met een inlevingsvermogen dat zijn weerga niet kent, beheerst hij zeer diverse muziekstijlen van alle tijd. Het maakt hem tot één van de meest prominente en veelzijdige cellisten van het moment.

Pieter Wispelwey is één van de eersten van een generatie van musici die evenzeer thuis is op de moderne als op de barokcello. Zijn deskundige stilistische kennis, gecombineerd met een werkelijk originele interpretatie en fenomenale technische beheersing hebben hem de harten doen winnen van zowel de critici als het publiek, in repertoire wat zich uitstrekt van J.S. Bach tot Elliott Carter.

Mischien wel het beste saxofoonkwartet ter wereld: Vier Baritonsaxen in één ensemble. De baritonsax wordt eindelijk uit zijn eenzijdige bestaan als basblazer gehaald en mag nu aan iedereen tonen dat het de meest veelzijdige uit de saxfamilie is. Niet verwonderlijk dat Adolphe Sax dit instrument als eerste creëerde!

Het ensemble De Vier Baritons is een project dat meer dan tien jaar werd opgestart door vier vrienden: William Raaijman, Erik Abbink, Ties Mellema en Niels Bijl. Een aantal jaren heeft dit ensemble met veel enthousiasme de muzikale grenzen verkend met nieuw geschreven werken maar ook met krankzinnige arrangementen van onder andere Led Zeppelin. Na een zeer geslaagde concertreis naar Frankrijk kwam echter de klad in het ensemble, en het einde leek onafwendbaar na Erik's emigratie naar Canada en het veel te jonge overlijden van William...

het bloed blijft echter kruipen, en Ties en Niels hebben na herhaaldelijk verzoek uit hun omgeving besloten het ensemble opnieuw van de grond te tillen met behulp van twee nieuwe enthousiastelingen: Lars Niederstrasser (D) en Michael Jamieson (NZ). Vers bloed zorgt voor een nieuwe impuls, een compleet nieuw ensemble kan worden toegevoegd aan het grote aantal talentvolle kamermuziekensembles in Nederland.

Tim Vogler, viool

Frank Reinecke, viool

Stefan Fehlandt, altviool

Stephan Forck, cello

In het seizoen 2010/2011 vierden de leden van het Vogler Kwartet hun 25 jarige jubileum als internationaal vooraanstaand ensemble. Al lange tijd wordt dit kwartet beschouwd als één van de meest befaamde kamermuziekensembles, waarbij zowel de sterke persoonlijkheden van elk lid afzonderlijk als de bijzondere samenwerking tussen de vier mannen het kwartet op ’s werelds grootste podia hebben gebracht.

Slechts één jaar na de oprichting in 1985 brak het kwartet sensationeel door met het winnen van de eerste prijs op de Evian International String Quartet Competition. Daarnaast wonnen zij ook de Persprijs, en de prijs voor de beste uitvoering van een hedendaags werk. Dit was het begin van een internationale carrière die het kwartet leidde naar de belangrijkste muziekcentra met optredens in toonaangevende kamermuziekseries in Europa en de Verenigde Staten, en tournees naar Japan, Australië en Nieuw-Zeeland.

Het repertoire van het Vogler Kwartet is omvangrijk, met het ’klassieke’ reperoire van Haydn tot Bartok en de Tweede Weense School, minder bekende werken – zoals de kwartetten van Karl Amadeus Hartmann en het veelomvattende tweede kwartet van Morton Feldman, dat enkele uren duurt – en muziek van hedendaagse levende componisten, zoals Wolfgang Rihm. Het Vogler Kwartet heeft wereldpremières verzorgd van kwartetten van onder meer Frank Michael Beyer, Ian Wilson, Jörg Widmann, Mauricio Kagel en, in oktober 2009, Erhard Grosskopf.

De ondernemende geest van de leden van het Vogler Kwartet komt naar voren in hun samenwerking met vermaarde collega’s, zoals als het vormen van een kwintet met piano, klarinet, altviool of cello, en in octetten. Karakteristiek aan hun dynamische benadering is een opname van sextetten van componisten van de Nieuwe Joodse School, in samenwerking met klarinetist Chen Halevi en pianist Jascha Nemtsov, met wie ze CDs hebben uitgebracht bij het label Hänssler. De Vogler’s discografie bevat ook veelgeprezen opnames bij BGM/RCA, Nimbus, Col legno en CPO, welke de complete cyclus van Dvorák Kwartetten door uitgevoerd door het Vogler Kwartet zal uitbrengen.

Het Vogler Kwartet treedt jaarlijks op in het Berlin Konzerthaus en op het kamermuziekfestival in Sligo (Ierland), dat het kwartet in 2000 oprichtte. In 2002 werd het kwartet benoemd tot artistiek directeur van de Homburg/Saar Kammermusiktage in West-Duitsland en sinds 2005 ook van de Nordhesssiche Kindermusiktage in Kassel (Duitsland), een jaarlijks festival voor kinderen dat al meerdere prijzen in ontvangst heeft mogen nemen.

De vier leden van het kwartet gaven wereldwijd masterclasses en workshops aan zowel jongeren als professionele kwartetten. Sinds 2007 zijn zij de opvolgers van het Melos Kwartet als kamermuziekprofessoren aan het Conservatorium van Stuttgart.